In de spotlight: Vera

Even voorstellen…
Mijn naam is Vera en ik ben 47 jaar jong. Ik woon in Harlingen, één van de Friese elf steden, direct aan de Waddenzee. Hier woon ik samen met onze twee geweldige kinderen van bijna 23 en 20 jaar. Ze wonen beide nog thuis en eerlijk gezegd mag dat voorlopig wel nog even zo blijven. Dik vier jaar geleden werd ik, totaal onverwacht, weduwe. Ik was toen 42 jaar. Dit heeft ons leven tot op de dag van vandaag totaal op de kop gezet.

In het dagelijks leven draag ik zorg voor ons huishouden en de kinderen. Vanwege de persoonlijke omstandigheden lukt het momenteel niet buitenshuis te werken, dus ben veel thuis en heb alle tijd om te werken aan mijn herstel en mijn schrijfwerk, iets waar ik heel veel steun bij vind. Van oorsprong ben ik bloemist en vanaf de leeftijd van 14 jaar ben ik altijd graag met bloemen en planten in de weer geweest. Ik kan enorm van de natuur genieten, zolang het maar niet te warm is buiten. Ik fiets graag een stukje met onze kleine Maltipoo Sil, een kleine lieve deugniet die vanaf pup bij ons is komen wonen en niet meer weg te denken is uit ons leven. Verder heb ik via Instagram veel contact met een aantal lieve geweldige dames en ook zij zijn, net als ik, enorme papier en journal lovers. We kletsen via de app heel wat af. Voor mij een ware aanvulling op mijn dagelijks leven.

 

Op je Instagram account is te zien dat je veel bezig bent met journaling en zelfs meerdere journals hebt. Hoeveel heb je er, en heeft elke journal z’n eigen functie? En zo ja, welke journal gebruik je waarvoor?

Het klopt inderdaad dat ik veel verschillende journals in gebruik heb. Iedere journal heeft voor mij een aparte functie. Naast mijn dagboek maak ik collages in een collage-journal en houd ik mijn lichtpuntjes bij in een daarvoor aparte mini-journal. Ik heb ook nog een kleine journal in A6 formaat waar ik iedere dag iets aan of over mijn lieve man schrijf. Zo blijven we dicht bij elkaar. Omdat ik ook snailmails uitwissel, maak ik daar ook speciale spreads van in een snailmail-journal met alleen de goodies die ik opgestuurd krijg. Sinds kort ben ik bezig om een eigen agenda en planner te maken. Een leuke uitdaging en variatie op het vele schrijven wat ik doe in al mijn journals.

 

Heb je altijd al een journal (dagboek) bijgehouden of ben je hier pas sinds kort mee gestart (en zo ja, hoe lang doe je het nu ongeveer).
Van nature ben ik een schrijver. Als kind hield ik vaak wel dagboeken bij en schreef ik graag. Ook heb ik veel penvrienden gehad en wisselden we onderling lange brieven met elkaar uit. Het sturen van kaartjes met passende en pakkende teksten is ook iets wat van kinds af aan bij mij hoort. Na het plotseling overlijden van mijn allerliefste man en soulmate ben ik vanaf dag één gaan schrijven op alles wat voor handen kwam. Zoveel verdriet en emotie kon ik kwijt aan het papier en vaak was ik niet te stoppen. Ik deed dit eerst in gewone notebooks en schriften of wat maar voorradig was. Zodra ik ging schrijven kon ik mijn gevoel en emotie kwijt en kreeg ik een beetje rust. Eind 2017/begin 2018 kocht ik mijn eerste journal en gebruikte ik deze zoals het journalen bedoeld is. Maar al snel bleek ik niet het type te zijn wat graag mijn journal als planner en tracker gaat gebruiken. Het past gewoon niet bij mij…. Daarna heb ik mijn eerste volle journal als diary-journal geschreven en dat bevalt me gewoon heel goed. Inmiddels is de vierde hiervan in gebruik. Al snel volgden er meer en nu heeft iedere journal een bepaald doel.

“Na het plotseling overlijden van mijn allerliefste man en soulmate ben ik vanaf dag één gaan schrijven op alles wat voor handen kwam. Zoveel verdriet en emotie kon ik kwijt aan het papier en vaak was ik niet te stoppen.”

Allereerst wil ik je vertellen dat ik het ontzettend knap vind dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen op Instagram. De foto’s van pagina’s die je deelt zijn vaak emotioneel geladen vanwege het immense verdriet dat je met je meedraagt. Wil je hier iets meer over vertellen?
Het klopt inderdaad dat ik mijzelf best kwetsbaar durf op te stellen in mijn journals. Van nature ben ik een open persoon en heb ik niet veel moeite met vertellen en schrijven. Het gaat eigenlijk een beetje vanzelf. Ik voel als persoon vaak redelijk snel aan wanneer ik bij iemand mijn verhaal kwijt kan en of iemand het kan waarderen als ik open ben. Misschien zit niet iedereen zit te wachten op mijn verhalen. Maar merk dat veel mensen het kunnen waarderen en vaak lezen en erop terug komen. Als gezin hebben wij veel meegemaakt en dat alles heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Mijn allerliefste maatje Tjitse heeft hier een zeer groot aandeel in gehad. Tjitse is en blijft mijn eerste, enige, echte en ware liefde. Samen met onze kinderen hebben wij knetterhard moeten knokken tegen invloed van buitenaf, met name de familie van zijn kant. Hierdoor is er veel schade ontstaan bij iedereen en dat dragen we met ons mee, de rest van ons leven. Ik heb voor mezelf besloten dat ik nu in mijn journals niet in de diepste details treed, maar ooit hoop ik dit te kunnen. Ik maak mijn verhalen en spreads en plaats ze op mijn eigen account. Hierdoor houd ik het wel bij mezelf en is iedereen die dit wil vrij mij te volgen of niet. Ik krijg vaak zulke enorm lieve reacties op wat ik plaats en dat voelt erg fijn. Misschien dat ik mede hierdoor steeds opener ben gaan worden. Het houdt mij op de been. En dat voelt voor mij erg goed. Het liefst zou ik alles in een boek laten samenkomen, wie weet ooit.

Wat betekent journaling voor jou? Is het het kwijt kunnen van creativiteit, ontspanning of vooral je hoofd leeg maken?
Journaling betekend voor mij het ultieme gevoel van vrijheid hebben. Vrijheid om iets op een prachtig blanco papier te zetten en vooral mijn woorden hieraan te kunnen toevertrouwen. Het geeft me een stukje rust in mijn hoofd. Met journaling probeer ik ontspanning te zoeken in mijn lijf en vooral in mijn hoofd dat gewoon te vol zit met verdriet, gemis, trauma, dus één en al emotie. Mijn liefde voor papier en mijn creativiteit kan ik hierdoor ook heel goed kwijt. Zo komt alles uit jouw vraag eigenlijk aan bod.

Zijn er ook dagen bij dat je niks uit je pen krijgt of is dagelijks schrijven eerder een must voor je?
Er zijn altijd dagen dat het wat minder gaat met me en dat schrijven niet echt gaat zoals ik dan hoop dat het  zou moeten gaan. Ik zie het nooit als verplichting en dwing mezelf er ook niet toe. Ik weet dat er altijd wel iets op papier komt als ik achter mijn tafel schuif en mijn journal zie liggen. Het gaat echter niet altijd vanzelf. Er vloeien veel tranen tijdens het werken in mijn journals en soms zit ik zomaar een half uur voor me uit te staren. Dit gun ik mezelf ook. Hierdoor weet ik dat ik eerlijk en oprechte spreads kan schrijven en die weergeven wie ik echt ben en wat en hoe ik me voel op die momenten.

Persoonlijk vind ik je journal waarin je elke dag 5 lichtpuntjes opschrijft een heel mooi idee. Merk je verschil in hoe je de dingen beleeft en waarneemt nu je elke dag 5 lichtpuntjes opschrijft?
Sinds een poosje ben ik 5 lichtpuntjes per dag gaan noteren voor mezelf, hoe moeilijk ik het soms ook vind. Sinds mijn jeugd ben ik al vatbaar gebleken voor depressies en ook tijdens mijn samenzijn met Tjitse heeft mij en ons dit vreselijk kunnen achtervolgen. Toch bleef ik op de been, dankzij ons geweldige gezin. Vooral mijn maatje heeft hier een groot aandeel in gehad en door hem wist ik vol te houden. Mijn zelfbeeld is enorm laag en eerlijk gezegd kan ik niet van mezelf houden. Dit tot groot verdriet van ons gezin, mijn ouders en mijn lieve vriendinnen. Die laatste groep is erg schaars geworden hierdoor, maar weet zeker dat ik met alle lieverds die er nog zijn beter af ben. Na het verlies van Tjitse had ik echt therapie nodig want het ging erg slecht en ik had wel de taak om voor onze kinderen te zorgen. Hoe weet ik soms niet, maar het loopt gewoon….

“Mijn therapeut en psycholoog hebben me vaak een schriftje in de handen gedrukt en mij de opdracht gegeven de lichtpuntjes te noteren. Iedere week kwam ik tijdens mijn afspraak met een leeg boekje aanzetten. Gewoonweg omdat ik niets anders meer zag dan de kleur zwart…”

Toen ik een poosje terug Anja leerde kennen via Instagram kwam zij ook met het briljante idee een positivity-journal in het leven te roepen. Toen ben ik definitief overstag gegaan. Sindsdien schrijf ik iedere dag minimaal 5 lichtpuntjes op en hoe klein ze ook zijn, ze staan er gewoon. Ik kijk er vaak wel kritisch naar, maar ga eerlijk gezegd echt op mijn gevoel af. Want daar zijn ze tenslotte voor bedoeld. Omdat ik mezelf heb voorgenomen ze ook echt op te schrijven, kunnen het de meest uiteenlopende lichtpuntjes zijn. Ik schijn wel een zet te hebben gezet haha. Ik krijg op deze journal zoveel lieve en mooie reacties dat het echt heel veel voor me is gaan betekenen. Zo ben ik een inspiratiebron denk ik dan, altijd leuk en zo bijzonder.

Logischerwijs zul je je vaak down voelen en veel verdriet hebben. Toch kom je op Instagram over als een positief persoon. Heb je altijd al positief in het leven gestaan? Wat houdt je op de been in moeilijke tijden?
Ik vind het grappig te horen dat ik op je overkom als iemand die positief in het leven staat. Voor mij voelt dat echt niet zo. Omdat ik eigenlijk iedere dag de dag begin zonder een fijn gevoel. Het valt ook niet uit te leggen, het is iets in mij wat ervoor zorgt dat het toch vaak heel donker is. Ik doe maar wat zeg ik vaak en het gaat op de automatische piloot. Het is niet anders en ik moet door…..Onze geweldige kids zijn er iedere dag voor mij en ik daarom ook voor hen. Dat is zeker het gene  wat mij op de been houdt. In hem leeft mijn allerliefste man en maatje verder. Of ik altijd positief in het leven heb gestaan is een lastige. Depressies hebben altijd op de loer gelegen en mij kunnen achtervolgen. Dat is waar ik het ook zo moeilijk mee heb.

Buiten de emotionele verhalen en lichtpuntjes zijn je pagina’s ook altijd mooi versierd. Hoe ga je te werk als je zo’n pagina maakt? Heb je van tevoren al in gedachten wat je wilt maken met welke materialen of haal je allerlei spullen uit?
Vooraf heb ik nooit een plan of opzet in mijn gedachten. Ik heb een schrijftafel en daaronder twee goedgevulde laden met heel veel materiaal. Ook twee trolley’s tot aan de nok gevuld met van alles. In principe kan ik vanaf mijn stoel alles bereiken. Ik begin gewoon en zoek wat leuke materialen bij elkaar. Vaak zet ik eerst een lay-out op in een kleur en stijl die op dat moment goed voelt en zo breid ik uit. Ik mag graag genoeg schrijfruimte hebben dus daar zorg ik altijd voor. Ik ben erg netjes en heb dan ook nooit een ontplofte werkplek haha. Alles wat ik gebruik gaat direct weer terug op de daarvoor bestemde plek. Zo houd ik overzicht. Wat dat aangaat ben ik erg dwangmatig. Ik moet strak en vooral opgeruimd kunnen werken.


“Ik ben erg netjes en heb dan ook nooit een ontplofte werkplek haha. Alles wat ik gebruik gaat direct weer terug op de daarvoor bestemde plek. Zo houd ik overzicht. Wat dat aangaat ben ik erg dwangmatig. Ik moet strak en vooral opgeruimd kunnen werken.”

Ik kan me voorstellen dat je veel hobbymaterialen hebt. Hoe berg je deze spullen overzichtelijk op?
Mijn spulletjes bewaar ik in 2 prachtige ladekasten van de Ikea. Daarnaast heb ik 2 trolley’s naast me staan waar zoveel in kan dat ik vaak niet hoef te gaan staan om iets te pakken. In de kamer staat een grote houten kast en op 1 van de planken heb ik een klein voorraadje aan materialen. Het komt enkel voor dat ik daar naar toe moet omdat ik iets niet meer in mijn ladekasten of trolley’s heb. Als ik klaar ben vul ik alles aan om de volgende keer zo weer te kunnen starten.

Als ik creatief bezig ben geweest is m’n bureau daarna altijd een slagveld, herkenbaar? (Oh zeg asjeblieft JA! Haha).
Een bureau en een slagveld dat zul je bij mij nooit aantreffen. Ik vind een opgeruimde en vrije werkplek voor mij heel goed werken. Dit probeer ik echt bij te houden. Er staan nu wat journals tussen boekensteunen en wat losse doosjes met materialen voor me zoals wax stamps en washitapes. Vaak raak ik dan al lichtelijk in de stress. Maar ik kom ruimte tekort om me heen, dus dat is niet anders nu.

Je doet ook snailmailen. Heb je ‘vaste’ penvriendinnen waar je post mee uitwisselt? Hoe vaak verstuur en ontvang je ongeveer post?
Sinds een poosje doe ik aan snailmailen, ik zag het steeds meer voorbij komen op Instagram en heb me er een in verdiept. Het leek me zo leuk dat ik een sprong in het diepe waagde en Janou een berichtje stuurde. Ik volgde haar al een poosje en heb haar gevraagd of ze tips en trucjes kende en hoe ze aan haar maatjes kwam. Er ontstond een superleuk gesprek en ik vroeg of ik haar mijn allereerste snail mocht sturen. Ze vond dat zo geweldig en leuk dat het contact nadien steeds intensiever is geworden. Ze heeft me zo goed op weg geholpen en sindsdien snailen we regelmatig. Daarnaast heb ik nog enkele vaste snailmailmaatjes. Deze zijn ook voortgekomen uit het leggen van contacten via DM berichtjes op Instagram. Op een gegeven moment raakte ik erin verstrikt. Ik kreeg veel vraag en durfde geen nee te zeggen. Maar kan gewoon niet iedere dag 2 tot 3 snails maken en versturen. Die kant ging het wel op, maar heb nu een aardig vast groepje mensen waar ik erg blij mee ben. Hiermee wissel ik regelmatig uit en vind dat zo ontzettend leuk om te doen. Ook maak ik wel kleine mini-snails zoals ik ze zelf noem en stuur deze spontaan naar lieve mensen waar ik veel contact mee heb op Instagram. Ik moet zeggen dat ik een leuke groep lieve mensen heb ontmoet waar ik heel blij mee ben.

Wat is, naast papier, je favoriete materiaal (of materialen) om mee te decoreren?
Papier is mijn favoriet geworden, wat dat aangaat ben ik een echte paperlover geworden. Dat er zoveel variatie is, is geweldig. Hier kun je zoveel mee. Naast papier zijn stickers, kaartjes, labels en washitape ook favoriet. Hiermee leg ik toch de basis voor de spreads die ik maak in mijn journals. Sinds kort heb ik enkele kleuren distressoxide en ook wax stamps aan mijn collectie toegevoegd. Maar ik merk hoe meer ik heb, hoe minder ik gebruik. Ik heb besloten om het eerst te gaan redden met alle mooie materialen die ik nu heb en dat is best veel.

Heb je naast het schrijven in je journals en snailmail ook nog andere (creatieve) hobby’s?
Naast het snailen en journalen mag ik graag met levende bloemen werken en alle andere materialen die een bloemist gebruikt. Ik ben een groot deel vanaf mijn 18e actief geweest in het bloemistenvak en dat blijft gewoon prachtig. Hoewel ik nu niet actief ben op een werkvloer vanwege mijn lichamelijke en psychische klachten zit het gewoon in me om er oog voor te hebben. Als ik in een bloemenwinkel sta met al die verse materialen kan ik heel emotioneel worden. Mochten er ooit betere tijden komen, wie weet dat ik daar dan weer eens iets mee ga doen. Mijn man en maatje zou enorm trots zijn, zijn grootste wens zou dan in vervulling gaan.

Heb je een tip voor mensen die willen beginnen met een journal, do’s of don’ts?
Tips voor mensen met een journal? Ik krijg vaak berichtjes van lieve mensen die deze vraag stellen. Ik zeg altijd maar: Alles is goed!! Het is jouw boekje en wat je daarin opschrijft blijft van jou en niemand kan en mag zeggen dat het niet oké is.

“De manier waarop iemand te werk gaat is gewoon altijd prima. Begin gewoon en je zult zien dat er iets moois ontstaat. Zoek vooraf op Instagram of Pinterest uit wat voor een stijl je wilt gaan hanteren en wat jij denkt wat bij je past. Dan sta je echt versteld van je eigen kunnen. Dat vind ik het mooiste wat er is.”

Wat is voor jou het leukste aan het delen van je creativiteit op Instagram?
Ik schreef al een flink poosje en had ook al een journal vol geschreven, voordat ik mijn creaties openbaar zette op insta en fb. Omdat ik mijn gevoel en emotie op een gegeven moment heerlijk kwijt kon in mijn journals,postte ik wat minder blogs en verhalen op mijn insta en fb. Ik kreeg vraag waarom ik dat niet meer deed. Toen besloot ik dat ik het weer ging posten in de vorm van journal spreads. Niet wetende dat ik er nu zoveel in gebruik zou hebben. Ik ben een open boek en vind het leuk om mijn creaties te tonen. Zo zijn er geweldige vriendschappen ontstaan en leuke contacten. Dit is veel waard voor me.

“Daarnaast vind ik het leuk dat mensen mij als inspiratie zien. Niet dat ik dit wil zijn, maar krijg wel vaak toegestuurd dat ik iemand aan het denken heb gezet. Dit geeft zoveel moed en kracht om weer verder te knokken in het leven.”

Ben je geïnspireerd geraakt door het verhaal van Vera en wil je meer van haar werk zien? Volg haar dan op Instagram (@crea_vera_1972)!

1 thought on “In de spotlight: Vera

  1. Schitterend gedaan en zoals altijd weer prachtig verwoord en geschreven. Xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *